Nagroda im. Bronisława Filipowicza za popularyzację biochemii i nauk pokrewnych została ustanowiona przez Polskie Towarzystwo Biochemiczne dla uczczenia prof. Bronisława Filipowicza (1904–1988) – wybitnego biochemika, autora licznych książek i artykułów popularyzujących osiągnięcia biochemii oraz pokrewnych nauk biologicznych, członka honorowego PTBioch i doktora honoris causa Akademii Medycznej w Łodzi.

Nagroda jest przyznawana od 2001 roku. Jej celem jest podkreślenie znaczenia popularyzacji nauk biologicznych w środowisku naukowym oraz promowanie działalności popularyzatorskiej w dziedzinie biochemii, biologii molekularnej, biotechnologii i pokrewnych nauk biologicznych.

Charakter Nagrody

Nagroda przyznawana jest w drodze konkursu za osiągnięcia popularyzatorskie, w szczególności za:

• wydawnictwa książkowe,
• cykle artykułów,
• filmy popularnonaukowe,
• programy komputerowe,
• działalność popularyzatorską dotyczącą biochemii i nauk pokrewnych.

W szczególnych przypadkach wyróżniona może zostać również wybitna działalność translatorska lub społeczna związana z popularyzacją nauki, jeśli towarzyszy jej twórczość w tej dziedzinie.

Nagroda dotyczy osiągnięć, których miejscem publikacji lub tworzenia jest Polska.

Prawo zgłaszania kandydatur przysługuje członkom Polskiego Towarzystwa Biochemicznego.

Nagroda przyznawana jest co cztery lata, a oceniane osiągnięcia powinny obejmować okres ostatnich czterech lat poprzedzających rok przyznania nagrody. W przypadku cyklu publikacji co najmniej jedna część cyklu musi zostać opublikowana w tym okresie.

Nagrodę przyznaje Zarząd Główny PTBioch na wniosek Komisji Oceniającej powoływanej na czteroletnią kadencję. Laureat otrzymuje medal oraz dyplom. Obok nagrody głównej mogą być przyznawane również wyróżnienia.

Patron Nagrody – prof. Bronisław Filipowicz

Prof. Bronisław Filipowicz urodził się 19 lipca 1904 roku w Warcie. Studiował chemię na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie również uzyskał stopień doktora. Już podczas studiów rozpoczął działalność naukową w Zakładzie Chemii Fizjologicznej pod kierunkiem prof. Stanisława Przyłęckiego.

W czasie II wojny światowej działał w konspiracji i uczestniczył w Powstaniu Warszawskim w szeregach zgrupowania „Radosław”.

Po wojnie związał się z Akademią Medyczną w Łodzi, gdzie kierował Katedrą Chemii Ogólnej i Fizjologicznej. Tytuł profesora zwyczajnego uzyskał w 1965 roku.

Prof. Filipowicz był nie tylko wybitnym naukowcem, ale także niezwykle cenionym popularyzatorem nauki. Jest autorem wielu książek popularnonaukowych, m.in. „Chemia i życie”, „Z tajemnic biochemii”, „Hormony – eliksiry życia” oraz „Głód utajony”. Za działalność popularyzatorską otrzymał w 1963 roku Nagrodę miesięcznika „Problemy”.

Był współzałożycielem Polskiego Towarzystwa Biochemicznego oraz jego prezesem w latach 1961–1963. Pozostaje jedną z najważniejszych postaci w historii polskiej biochemii i popularyzacji nauki.